Na długo przed pojawieniem się tych jaskrawych żółci i czerwieni na tym wzgórzu stała mała kapliczka, zbudowana po rzekomych objawieniach Matki Bożej. W 1503 roku król Manuel I nakazał tu wybudować królewski klasztor, dzięki czemu Pena miała raczej religijne niż królewskie początki.
Historia Pałacu Pena | Jak zrujnowany klasztor stał się bajkową ozdobą Sintry
Historia Pałacu Pena zaczyna się od skromnej kapliczki na wzgórzu, a kończy jednym z najwcześniejszych pałaców romantycznych w Europie – szczerze mówiąc, to przemiana na miarę wieków. To, co dziś tu widzisz, to po części klasztor, po części królewska rezydencja, a w całości – prawdziwe dramaty, a wszystko to dzięki XIX-wiecznej wizji Ferdynanda II.
Kalendarium Pałacu Pena
- XII wiek: Na wzgórzu zbudowano małą kaplicę poświęconą Matce Bożej z Pena po doniesieniach o objawieniach maryjnych.
- 1503: Król Manuel I nakazuje wybudowanie w tym miejscu Królewskiego Klasztoru Matki Bożej z Pena.
- 1511: Klasztor na szczycie wzgórz w Sintrze został założony, a później zamieszkany przez Zakon św. Hieronima.
- 1755: Trzęsienie ziemi w Lizbonie poważnie zniszczyło klasztor, przez co znaczna część kompleksu legła w gruzach.
- 1834: W Portugalii rozwiązano zakony, a klasztor stał pusty.
- 1838: Ferdynand II kupuje stary klasztor i otaczające go tereny, w tym pobliskie wzgórza, z myślą o przyszłej królewskiej rezydencji wypoczynkowej.
- 1843: Plany rozbudowy nabierają tempa, a pod kierownictwem barona Wilhelma Ludwiga von Eschwege’a zaczyna powstawać nowe skrzydło pałacu.
- Połowa lat 60. XIX wieku: Zakończono główne prace budowlane przy Pałacu Pena, dzięki czemu powstała ta kolorowa, romantyczna rezydencja, którą można dziś podziwiać.
- 1910: Po upadku monarchii portugalskiej pałac został uznany za zabytek narodowy.
- 1995: Pałac Pena stał się częścią krajobrazu kulturowego Sintry, wpisanego na listę UNESCO, co potwierdza jego światowe znaczenie.
Historia Pałacu Pena w skrócie
Początki sakralne (XII wiek – 1503 r.)
Od spokojnego klasztoru do zniszczonej ruiny (1503–1834)
W 1503 roku król Manuel I nakazał tu zbudować klasztor, zamieniając to odległe wzgórze w miejsce kultu dla Zakonu św. Hieronima. Tak było przez wieki, aż trzęsienie ziemi w Lizbonie w 1755 roku zniszczyło znaczną część kompleksu i pozostawiło Pena jako taką smaganą wiatrem ruinę, którą romantyczne umysły mają w zwyczaju kochać trochę za bardzo.
Ferdynand II zmienia bieg wydarzeń (1838–lata 40. XIX wieku)
Kiedy Ferdynand II kupił w 1838 roku opuszczony klasztor i otaczające go tereny, nie tylko uratował stary budynek, ale też całkowicie odmienił oblicze całego wzgórza. To, co zaczęło się jako projekt renowacyjny, szybko przerodziło się w prawdziwą królewską fantazję – zaprojektowaną jako letnia rezydencja z prawdziwym szykiem.
Pałac nabiera charakteru (lata 40. – 60. XIX wieku)
Dzięki pomocy inżyniera i architekta, barona Wilhelma Ludwiga von Eschwege, który pomógł ukształtować tę wizję, Pałac Pena przekształcił się w odważny romantyczny pałac, w którym przeplatają się detale inspirowane stylem manuelińskim, gotyckim, mauretańskim i renesansowym. Innymi słowy, nie opiera się na jednej konkretnej estetyce i właśnie dlatego to działa.
Od królewskiej rezydencji do skarbu narodowego (1853–dzisiaj)
Pena służyła później jako rezydencja królewska portugalskiej rodziny królewskiej, w tym Ferdynanda II, a po upadku monarchii w 1910 roku została uznana za zabytek narodowy. Dzisiaj ta historia stanowi część krajobrazu kulturowego Sintry wpisanego na listę UNESCO, co oznacza, że spacerujesz po jednym z najbardziej pomysłowych sposobów na odtworzenie przeszłości w Portugalii.
Architektura i budowa Pałacu Pena
Pałac Pena nie powstał w jednym zgrabnym ruchu, od początku do końca. Powstał na gruncie starego klasztoru, a potem został rozbudowany w XIX-wieczną rezydencję królewską, której historia była o wiele bardziej dramatyczna, niż prawdopodobnie wyobrażali sobie pierwotni mnisi. Ferdynand II zachował część starego kompleksu zakonnego, a potem dobudował nowe skrzydła, tarasy, wieże i bramy, tworząc pałac, który z każdej strony wyglądał jak scenografia teatralna.
W jego projekcie celowo połączono kilka stylów, w tym elementy stylu manuelińskiego, gotyckiego, mauretańskiego i inspirowane renesansem, dzięki czemu budynek sprawia wrażenie raczej starannie zaaranżowanej fantastyki niż surowego ćwiczenia architektonicznego. Właśnie o to w tym połączeniu chodzi: Pena została zaprojektowana tak, by robić wrażenie, zaskakiwać i wyglądać niezapomnianie na tle wzgórz Sintry.
To, co dziś najbardziej rzuca się w oczy odwiedzającym, to wyraziste kolory, łukowate wejścia i tarasy. Co więcej, wciąż widać fragmenty starej kaplicy i pozostałości klasztoru, więc możesz na własne oczy dostrzec te warstwy historii, a nie tylko o nich czytać.
Pałac Pena dzisiaj
Pałac Pena wciąż wie, jak zrobić wielkie wejście. Położony wysoko nad Sintrą i wpisany na listę UNESCO jako krajobraz kulturowy, sprawia wrażenie nie tyle starej królewskiej rezydencji, co raczej wielkiego finału całego zbocza.
To, co dziś przyciąga tu gości, to właśnie ta mieszanka: luksusowe pokoje, rozległe tarasy, ślady klasztoru i widoki, które nieustannie próbują przyćmić wszystko inne. Wędrujesz między królewskimi dramatami, architekturą rodem z bajek a krajobrazami, przy których ciągle powtarzasz: „Jeszcze tylko jedno zdjęcie, obiecuję”.
Pałac jest ładny. Historia są lepsze
Każdy może podziwiać kolory i wieże w Pena, ale wycieczka z przewodnikiem pozwala dowiedzieć się, jak zrujnowany klasztor stał się za panowania Ferdynanda II najbardziej spektakularną królewską rezydencją w Portugalii. To najprostszy sposób, żeby zamienić miłą wizytę w niezapomnianą.
Często zadawane pytania o historię Pałacu Pena
Historia Pałacu Pena zaczyna się od średniowiecznej kaplicy na wzgórzach Sintry, a następnie powstał tu klasztor zbudowany na polecenie króla Manuela I w 1503 roku. Po trzęsieniu ziemi w 1755 roku i rozwiązaniu zakonów w 1834 roku Ferdynand II kupił tę posiadłość i przekształcił ją w ten kolorowy pałac, który dziś mogą podziwiać zwiedzający.
Jeśli pytasz, kiedy zbudowano Pałac Pena, to odpowiedź zależy od tego, o który etap ci chodzi. Starszy klasztor pochodzi z 1503 roku, a sam pałac powstał w XIX wieku, po tym jak Ferdynand II kupił tę posiadłość w 1838 roku. Większość pałacu, podczas wizyty którego dziś znajdujesz się, pochodzi właśnie z tej przebudowy i rozbudowy z epoki romantyzmu.
Jeśli ktoś się zastanawia, kto mieszkał w Pałacu Pena, to był to dom Ferdynanda II, a później także innych członków portugalskiej rodziny królewskiej. To było raczej królewskie miejsce na odpoczynek niż wiecznie zatłoczony dwór, co całkiem dobrze pasuje do tej bajkowej lokalizacji na wzgórzu.
Ponieważ Pałac Pena powstał w epoce romantyzmu, w jego architekturze celowo połączono elementy stylu manuelińskiego, gotyckiego, mauretańskiego i renesansowego, zamiast trzymać się jednego stylu. Efekt jest odważny, zabawny i w najlepszym tego słowa znaczeniu lekko dramatyczny.
Nie, i to właśnie jedna z najciekawszych części historii Pałacu Pena. Zanim powstały królewskie tarasy i jasne fasady, w tym miejscu stała kaplica, a później klasztor, więc pałac dosłownie wyrósł z kompleksu sakralnego.
Po upadku monarchii portugalskiej w 1910 roku Pałac Pena został uznany za zabytek narodowy. Później stało się częścią krajobrazu kulturowego Sintry, wpisanego na listę obiektów UNESCO, co pomogło mu zdobyć status jednego z najważniejszych zabytków Portugalii.
Tak, to nie tylko XIX-wieczna królewska fantastyka. Zwiedzający wciąż mogą dostrzec ślady dawnej kaplicy i klasztoru wplecione w kompleks pałacowy, co sprawia, że wizyta wydaje się bardziej wielowarstwowa, a nie tylko pokazem jednej epoki.
